maandag 12 februari 2018

De jacht op informatie


BUG (Bilal)
Het is alweer bijna negen jaar geleden dat het vorige boek van Enki Bilal verscheen. In Animal'z reflecteerde hij op de milieuproblematiek en in Bug pakt hij opnieuw de actualiteit op om er in een science-fictionsetting over te fantaseren, namelijk onze steeds groter wordende afhankelijkheid van digitale informatie.
Het is 2041, Van het ene op het andere moment zijn alle digitale data verdwenen. De gevolgen zijn desastreus: vliegtuigen storten neer, mensen sterven op operatietafels als de apparatuur stil komt te staan en jonge mensen plegen massaal zelfmoord omdat hun smartphone het opgeeft en ze niet meer in staat zijn tot andere dan digitale vormen van contact met anderen. Dat laatste is wel een mooie, en best humoristische vondst van Bilal. Er zit trouwens meer humor in dit boek dan we sinds jaren van deze  tekenende zwartkijker gewend zijn. Zo is er ineens is een enorme vraag naar oude mensen op de arbeidsmarkt. Die zijn immers nog in staat om zelf bijvoorbeeld een auto te besturen.
Intussen wordt ergens in de ruimte astronaut Kameron Obb geïnfecteerd door een buitenaards insect. Dat heeft niet alleen tot gevolg dat hij langzaam verandert in een soort grote smurf, hij wordt steeds blauwer, maar hij beschikt ook ineens over het geheugen van de complete mensheid. Alle ooit opgeslagen data bevinden zich nu in hem.
Niet verwonderlijk dus dat allerlei groeperingen jacht maken op Obb. De machtsverhoudingen op aarde zijn inmiddels behoorlijk veranderd, zoals Bilal op subtiele en soms minder subtiele wijze laat weten. Zo zijn Gibraltar en Istanbul veranderd in kalifaten. En terwijl de jacht op Kameron Obb is geopend maken we ook kennis met een aantal andere personages in het Parijs van de nabije toekomst.
In dit eerste deel van Bug, waarin Bilal een spel speelt met dit begrip door het in een dubbele betekenis te gebruiken, zitten nog veel losse eindjes. Ongetwijfeld komen die allemaal samen in het tweede en laatste deel van Bilals meest interessante boek sinds in ieder geval minstens 9 jaar.
Casterman 1918; 88 pagina's; hardcover, kleur; € 18,95
☺☺☺☺
Kijk ook eens op http://hanspols.nl

woensdag 7 februari 2018

Ballon Media moet zich schamen


CALYPSO (Cosey)

Er zijn drie dingen die opvallen aan het nieuwe boek van Cosey. Het heeft een afwijkend formaat, het is in zwart-wit en het is slecht vertaald. Nu ja, of het aan de vertaling ligt of aan de tekstredactie laat ik in het midden, maar ik heb me gestoord aan een deel van de teksten in dit boek.
Doorgaans beperk ik me bij het bespreken van een vertaald boek tot het oorspronkelijke verhaal en laat ik kritiek op vertaling of lettering achterwege, hoewel hier regelmatig iets aan mankeert. Sommige (Vlaamse) vertalers (ik noem geen naam) maken het zelfs zo bont dat ik een boek terzijde leg en niet verder lees.
Zo erg was Calypso niet, eerlijk is eerlijk, maar ik heb me bij het lezen van Calypso regelmatig gestoord aan wat ik maar zal noemen specifiek Vlaamse woorden, uitdrukkingen en zinsconstructies. In een stripalbum dat het in de eerste plaats moet hebben van beeld en tekst spaarzaam wordt gebruikt valt dit des te meer op.
Goed, de Nederlandse markt voor stripalbums is klein, maar het zijn niet alleen Vlamingen die van de boeken van Cosey houden en die stellen een fatsoenlijke tekstredactie op prijs. (en al helemaal als ze zelf vertalen en redigeren). Daar zou Ballon Media rekening mee moeten houden. Dat een enthousiaste Belg die in zijn eentje een kleine uitgeverij runt wel eens een steekje laat vallen valt te vergeven, maar bij een grote professionele uitgeverij geeft deze nonchalance blijk van minachting voor de Nederlandse lezers. Jullie gaan je moeten schamen, daar bij Ballon Media!
Blloan 2018;102 pagina's; hardcover, zwart-wit; € 22,50
☺☺☺☺
Kijk ook eens op http://hanspols.nl

maandag 5 februari 2018

Geen sentimentele draak


CALYPSO (Cosey) 
Er zijn twee dingen die opvallen aan het nieuwe boek van Cosey. Het heeft een afwijkend formaat en het is in zwart-wit. Verder is het weer typisch een verhaal zoals we dat van Cosey gewend zijn: klein, menselijk en met de natuur als decor. Met Calypso keert hij na jarenlang Amerikaanse decors te hebben gebruikt, weer terug naar Zwitserland.
Gus is een Zwitserse arbeider aan het einde van zijn carrière. Als hij op een avond na  het werk met zin collega Pete naar de oude cultfilm Calypso kijkt, vertelt hij hem dat de ster uit deze film, de oorspronkelijk Zwitserse actrice Georgia Gould, zijn eerste grote liefde was. Als hij er achter komt dat de actrice in Zwitserland is om in een luxueuze kliniek van haar verslavingen af te komen besluit Gus om haar op te gaan zoeken. Samen met Pete bedenkt hij een plan om haar uit de kliniek te bevrijden en haar wens om nog een keer New York te bezoeken in vervulling te laten gaan.
In handen van een andere stripmaker was dit verhaal  wellicht een sentimentele draak  geworden, maar niet bij Cosey. Zijn personages overtuigen, hun emoties zijn echt en ze betrekken je bij hun verhaal. Nog meer dan in zijn vorige boeken geeft Cosey alleen de essentie weer in zijn tekeningen, er is geen lijntje te veel, waar de scene om zwart vraagt gebruikt hij zwart en andere platen ogen bijna leeg wanneer hij bijvoorbeeld op plaat 69 slechts een paar lijnen gebruikt om een meer met op de achtergrond een berglandschap te schetsen. Prachtig! Werken in zwart-wit gaat Cosey, die toch bekend staat om zijn afgewogen kleurgebruik,  goed af en ook de keuze voor het formaat is een goede.  De spreads krijgen er iets filmisch door, een soort grootbeeld. Met tekst gaat hij heel spaarzaam om waardoor de beelden des te meer spreken.
Als je iets ten nadele van Calypso wilt zeggen, is het dat Cosey nauwelijks nog verrast met zijn verhalen, je weet al bij voorbaat wat je van hem kan verwachten. Dat is waar, en Calypso is qua verhaal zeker niet zo sterk als Op zoek naar Peter Pan of De reis naar Italië, maar daar staat tegenover dat hij zich grafisch wel altijd is blijven vernieuwen en in dat opzicht is Calypso zeer geslaagd.
Blloan 2018;102 pagina's; hardcover, zwart-wit; € 22,50
☺☺☺☺

woensdag 24 januari 2018

… de prille warmte van een midzomerdag

DE LOTERIJ (Miles Hyman)
De Frans-Amerikaanse kunstenaar Miles Hyman is gespecialiseerd in het bewerken van korte verhalen en romans tot stripverhaal. Voor zijn nieuwste boek zocht hij het dicht bij huis. Het korte verhaal De Loterij werd namelijk geschreven door zijn grootmoeder Shirley Jackson (1916 - 1965). Ze schreef rond de jaren vijftig van de vorige eeuw zes romans en talloze korte verhalen, waarvan The lottery het bekendst is. Voor zover ik weet zijn er van haar geen verhalen of romans in het Nederlands vertaald. In eigen land staat ze wel bekend als de koningin van de Southern Gothic, omdat ze in haar verhalen veel horror en fantasy verwerkte. Stephen king en Neil Gaiman noemen haar werk als inspiratiebron.
De loterij wordt beschouwd als Shirley Jacksons meesterwerk. Het verhaal speelt zich af in een klein plaatsje in Ndew England. Ieder jaar speelt zich hier een al eeuwenoud ritueel af waar alle bewoners aan meedoen. Maar wat valt er met de loterij te winnen? "De ochtend van de zevenentwintigste juni was helder en zonnig met de prille warmte van een midzomerdag." Dit verhaal dat begint als de beschrijving van een eigenaardig stukje dorpscultuur werkt toe naar een beklemmende climax. Het riep toen het in de jaren vijftig, midden in de Koude Oorlog, verscheen heftige reacties op. in zijn nawoord bij deze stripversie schrijft Jan Donkers: "Ik heb zelden een Amerikaans verhaal gelezen waarvan de impact zo aanvoelde als een knal voor mijn kop."
Miles Hyman is er in geslaagd om het verhaal zo te bewerken dat het opnieuw die dreun geeft. Met raak gekozen kleuren en decors weet Hyman perfect het Amerikaanse platteland op een zomerdag uit te beelden. Hij is ook een meester in het tekenen van gezichten. De gelaatsuitdrukkingen vol verwachting, spanning en angst zijn bepalend voor de sfeer. Na herlezing van het verhaal blijkt hoe slim en bewust hij heeft gekozen voor de openingspagina's van deze stripversie, die afwijken van de opening van het korte verhaal.
De loterij heeft met deze versie van Miles Hyman een uistekende stripversie gekregen die je in een (kille) adem uitleest.
Scratch 2018; 160 pagina's; hardcover, kleur; € 24,90

☺☺☺☺

maandag 1 januari 2018

Wat waren de beste strips en graphic novels van 2017?

Boekenberg
Ik heb de afgelopen maanden weinig boeken besproken, maar dat ligt meer aan mij dan aan het aanbod aan nieuwe stripalbums. Dat was, net als in de voorgaande jaren, enorm. Er waren weken waarin ruim 50 nieuwe titels verschenen. Het is bijna niet bij te houden. En als je alles zou willen kopen wat er verschijnt... moet je een erg goed inkomen hebben.
Voor uitgevers is het uitbrengen van veel boeken in een kleine oplage een manier om risico's te spreiden. Als een van de tien of twintig titels goed loopt is er vrij snel een herdruk geproduceerd en als iets niet goed loopt blijft het verlies beperkt. De vraag is wie er verder baat bij heeft dat de markt met stripboeken wordt overspoeld. De recensent in ieder geval niet. Grote uitgeverijen zijn niet langer bereid om recensie-exemplaren te sturen. Wellicht heb ik daardoor mooie uitgaven gemist, maar mijn algemene indruk is toch, net als vorig jaar dat er wel veel boeken  worden uitgebracht, maar weinig echt goede. Het viel nog niet mee om een top tien samen te stellen van nieuw, vertaald werk.
Alles moet integraal

Nadat de trend een paar jaar geleden rustig op gang kwam lijkt hij niet meer te stuiten. Elke zichzelf respecterende uitgever duikt in de archieven en komt met integrale versies van 'klassiekers'. Er worden kant en klare boeken vertaald uit het Frans (Steven Sterk, Roodbaard, Blueberry), maar er verschijnen ook eigen producties, zoals de integrale Sam van Bosschaert en Legendre, een erg mooi initiatief van Saga, evenals de complete Elno van Jan Vervoort en de Brammetje Bramreeks, beide van Arboris. Helaas zijn er maar weinig reeksen die van het eerste tot het laatste deel even goed zijn en zie je nu al dat de kwaliteit van het werk afneemt, naarmate een aantal integrale reeksen vorderen. Bovendien wordt er nu zo fanatiek in dezelfde vijver gevist dat je bij sommige titels de vraag kunt stellen of ze deze vorm van herwaardering wel echt verdienen. 

Verarming

Verreweg de meeste stripalbum in het Nederlands zijn vertalingen uit het Frans of Engels. Hoogst zelden wordt een Duitse, Italiaanse of Spaanse uitgave vertaald. Juist in deze taalgebieden vinden de laatste jaren interessante ontwikkelingen plaats. In Spanje, Duitsland en (iets minder) Italië stort een nieuwe generatie visuele kunstenaars zich op de graphic novel. Denk aan het succes van Paco Roca in Spanje. Zijn Sporen van het toeval is een van de weinige vertaalde graphic novels van het afgelopen jaar. De graphic novel is als vorm van grafisch vertellen nog springlevend over de grenzen, maar het aanbod in het Nederlands neemt steeds verder af. Dat is jammer.
Nederland - Belgie: 1-0

Als we kijken naar het oorspronkelijk Nederlandstalige werk valt op dat het mooiste dit keer uit Nederland komt met boeken van Peter van Dongen, Willem Ritstier, Frenk Meeuwsen en Marcel Ruijters om er een paar te noemen. De Vlamingen lijken zich drukker te maken om de zoveelste remake van Suske en Wiske of een SF-versie van de Rode Ridder dan om een goede graphic novel. Alleen uitgeverij Bries gaat tegen de verdrukking in door met een eigenwijs uitgavenbeleid dat leidt tot prachtige boeken zoals Papa Zorglu van Simon Spruyt en Een boek waarmee men vrienden maakt, de grafische tour de force van Lukas Verstraete.

Net als vorige jaren heb ik de utgaven waar ik zelf het meeste plezier aan heb beleefd op een rijtje gezet voor je, verdeeld in enkele categorieën: de beste oorspronkelijk Nederlandstalige boeken, de beste vertaalde boeken, de mooiste integralen, de beste niet vertaalde boeken en een aantal uitgaven die ik om de een of andere reden bijzonder vond. Dit zijn ze. 
Beste oorspronkelijk Nederlandstalige boeken

 1. Familieziek van Peter van Dongen en Adriaan van Dis (Scratch). Door Peter van Dongen prachtig in beeld gebracht verhaal van een van Nederlands belangrijkste schrijvers.
2. Wills kracht van Willem Ritstier (SubQ). Op een indringende en ontroerende manier beschrijft Willem Ritstier hoe hij de jaren heeft beleefd waarin zijn vrouw leed aan borstkanker.
3. Zen zonder meester van Frenk Meeuwsen (Sherpa). In korte hoofdstukken schrijft Meeuwsen over zijn leven en over zen... zonder meester.
4. Zon van Wilbert van der Steen (Blloan). Een fraai in beeld gebracht verhaal over de eigenaar van een familiebedrijf, zijn twee dochters en een bastaardzoon.
5. Papa Zorglu van Simon Spruyt (Bries). Een kleurrijk album (in veel opzichten) met een bizarre combinatie van scheppingsverhaal, middeleeuwse heiligenlegende en sprookje.

6. Dode varkers van Ben Vranken (Xtra). Zeer compleet overzicht en mooi vormgegeven van het werk van een stripmaker die al tientallen jaren zijn eigen(wijze)  koers vaart.
7. Canciones van Tobias Tak (Scratch). Op een volstrekt eigen wijze bewerkte Tobias Tak gedichten van Garcia Lorca tot korte stripverhaaltjes.
8. Iedereen op Claudia van Sam Peeters (Scratch). Een prachtig vormgegeven uitgave met grafisch heel sterk, uiterst helder en toch gedetailleerd tekenwerk dat bij iedere keer bekijken weer nieuwe details prijsgeeft.
9. Wolven van Ward Zwart en Enzo Smits (Bries). Smits en Zwart leggen niets uit, maar registreren en creëren een sfeer die je als lezer niet loslaat en onder de huid kruipt.
10. Het 9e eiland van Marcel Ruijters (Sherpa). Een idioot verhaal vol met originele vondsten en min of meer serieuze verhandelingen over het medium strip.

Beste vertaalde boeken

1. La Casa van Paco Roca (Soul food comics). Een prachtig verhaal waarin drie mensen herinneringen ophalen aan hun overleden vader.
2. Het verslag van Brodeck door Manu Larcenet (Blloan). Wat je hier voorgezet wordt is geen gemakkelijke kost, het verhaal wordt traag verteld, is somber en complex, maar o, wat is het mooi en meeslepend.
3, Waar gaan de mieren heen? van Michel Plessix.  Vlak voor zijn overlijden verscheen van Michel Plessix dit oosterse sprookje over een jongen en een pratende geit waarin terloops allerlei levenswijsheid en grote thema's zoals liefde, hebzucht en het doel van je leven voorbijkomen.
4. Nick Cave, Mercy on me van Reinhard Kleist Scratch Books). Geen biografie, maar eerder een eerbetoon aan Nick Cave, de man en zijn muziek. En Kleist gaat met ieder boek mooier tekenen.
5. Gegijzeld van Guy Delisle (Scratch Books). Guy Delisle is erin geslaagd om een meeslepend verhaal te maken dat je er als  lezer bijna tastbaar bewust van maakt hoe het voelt om in een situatie van totale onzekerheid te verkeren.
6.Had meneer nog iets gewenst? van Virginie Augustin en Hubert (Blloan). Een mooi, gelaagd sprookje voor volwassenen over een man die ten onder gaat aan zijn lust. Het einde is hartverscheurend.
7.Ik, moordenaar van Keko en Altarriba (Scratch Books). Een gruwelijke graphic novel in zwart-wit met bloedrode accenten over een man die moorden als lkunstvorm beschouwt.
8.Een zus van Bastien Vives (Casterman).  Een gevoelig en integer verhaal over twee jonge mensen en hun eerste seksuele verkenninhen.
9.Sporen van het toeval van Paco Roca (Soul food Comics). Veelgeroemde graphic novel over een vergeten hoofdstuk uit de Tweede Wereldoorlog, de rol die Spanjaarden speelden bij de bevrijding van Parijs.
10.De hemel boven het Louvre van Bernard Hislaire  (Zet El).Een krachtig verhaal over David, de schilder van de Franse Revolutie, maar ook een essay over de kracht van kunst, mooi in beelden verteld door Hislaire.


De beste integralen en herdrukken

1.Mister Blueberry en Schaduwen over Tombstone  van Giraud en Charlier (Sherpa). Perfect verzorgde herdruk in zwart-wit van de eerste delen van de laatste Blueberry-cyclus.
2.Guust chronologisch van Franquin en Jidéhem (Dupuis).  De definitieve bundeling van alle Guusttekeningen in een serie op groot formaat.
3.Hee, Nick, droom je? Integraal van Hermann (Saga). Een charmant buitenbeentje in het oeuvre van Hermann krijgt herwaardering.
4.Steven Sterk integraal van Peyo en Walthery (Lombard) Peyo's antwoord op Superman.  Met recht een klassieker van de Europese strip.
5.Sam integraal van Jan Bosschaert en Marc Legendre (Saga). Een fraaie eigen productie van Saga met de complete heruitgave van een van de leukste Vlaamse reeksen ooit.
6.Wat is het heelal toch klein en De ogen van de kat van Moebius (sherpa). Korte verhalen en een tekstloos experiment van Jean Girauds alter ego. Eerste twee delen in de ultieme reeks verzameld werk van Moebius.
7.Roze Bottel integraal van Dany en Greg (Saga). Briljante satire met spitse dialogen en sprookjesachtig tekenwerk. Dit was echt een mooie reeks.
8.De complete Elno van Jan Vervoort (Arboris) Vervoort was een van de belangrijkste Nederlandse navolgers van Hergé. In zijn klare lijn tekende en schreef hij drie verhalen voor Eppo die de tand des tijds hebben doorstaan, nu gebundeld in een goed verzorgde uitgave.
9.De macht der onschuldigen van Hirn en Brunschwig (Saga). Herdruk in 1 band van een moderne klassieker met een actueel  thema (inclusief het nooit vertaalde vijfde deel). Een andere uitstekende niet vertaalde thriller van deze auteurs werd dit jaar ook als een dikke bundel uitgebracht: De lach van de clown.
10.The complete Crepax 2: The time eater van Guido Crepax (Fantagraphic Books) Een dik en zwaar boek met als thema science fiction. Vierhonderd pagina's Valentina.

Vijf boeken die vertaald zouden moeten worden


1. Fun van Paolo Bacilieri (Selmade hero). Een intelligente graphic novel over de geschiedenis van het kruiswoordraadsel en nog veel meer.
2.My brothers husband van Gengoroh Tagame (Pantheon). Een hartverwarmend en soms hartverscheurend verhaal over gescheiden ouders, homo-ouderschap, coming out en (volgens Tagame zelf) vooral over familie.
3.Haddon Hall van Nejib (Selfmade hero). Graphic novel over de jaren waarin David Jones David Bowie werd.
4.Alone/Tout Seul van Chaboute (Simon & Shuster/Vents d'ouest) Klein en simpel, maar meesterlijk verteld verhaal over een oude man die alleen woont in een vuurtoren op een afgelegen eiland.
5.The interview van Manuele Fior (Fantagraphic books). Origineel science fictionverhaal van een reizende ster in Italië.

Vijf bijzondere boeken

1. Een boek waarmee men vrienden maakt van Lukas Verstraete (Bries) Grafische tour de force op groot formaat, waarmee Verstraete dankzij geslaagde crowdfunding kon debuteren.
2.Incubator van Hans Lyklema (Palmslag). Mooie wereldwijde bloemlezing van werk van studenten die een opleiding tot stripmaker volgen aan verschillende scholen.
3.Bible of filth van Robert Crumb (Scratch) Mooi als zakbijbel uitgevoerd boekje met Crumbs smerigste tekeningen.
4.Spanish Fever van Santiago Garcia (Fantagraphic books). Een interessante bundel met werk van de jongste generatie Spaanse stripmakers.
5.New York Boek (Scratch) Een fijne nieuwe bundel met tekeningen van Joost Swarte die hij maakte voor The New Yorker.


donderdag 7 december 2017

Idiote eenden met smurfenhoedjes

HET 9E EILAND (Marcel Ruijters)
Marcel Ruijters maakte jarenlang strips die het grote publiek links liet liggen. Daar kwam verandering in met Jheronimus, zijn stripverhaal over de schilder Jeroen Bosch. Ruijters werd door Jheronimus ineens wel opgemerkt en het leverde hem zelfs publieke erkenning op in de vorm van een Stripschapprijs.
Jheronimus kostte Marcel Ruijters een aantal jaren van zijn leven en liever dan weer veel tijd te steken in onderzoek en voorbereiding greep hij terug op een van de grootste cliché's van de populaire (strip)literatuur en liet zijn nieuwe boek op een spontane manier ontstaan. Zo groeide wat eerst bedoeld was als een kort verhaal uit tot een paperback van ruim 200 pagina's.
Ruijters heeft met zichtbaar plezier gewerkt aan dit absurde verhaal over een schipbreuk, eilandjes en kannibalen. De hoofdpersoon Scott leidt schipbreuk en belandt op een eiland waar alleen een vrouwelijke kannibaal leeft. Ongetwijfeld waren er ooit meer eilandbewoners, maar er spoelt nu eenmaal niet dagelijks een schipbreukeling aan.
Scott wordt haar minnaar en nadat de vrouw zich tegoed heeft gedaan aan een van de andere schipbreukelingen die minder geluk heeft gehad begint een reis langs 9 eilandjes. Het idiote verhaal zit vol met originele vondsten en  ieder eiland heeft  weer andere rare bewoners zoals een soort eenden met smurfenhoedjes, mensen die niet praten maar mime spelen en een medeschipbreukeling die op een onbewoond eiland een stripwinkel heeft geopend. Dat komt goed uit want Scott is een stripliefhebber die het niet kan laten om regelmatig de vaart uit het verhaal te halen en aan theoretische verhandelingen over het stripverhaal te beginnen. En zo heeft dit absurde verhaal in vier hoofdstukken toch een serieus kantje.
Met Het 9e eiland grijpt Marcel weer terug op de undergroundstrips die hij maakte ten tijde van Dr. Molotov. Het lijkt erop dat Jheronimus een eenmalig uitstapje was en Marcel Ruijters na alle aandacht van een paar jaar terug weer is wat hij daarvoor ook was: een interessante en eigenzinnige kunstenaar die strips tekent voor een kleine groep liefhebbers.
Sherpa 2017; 208 pagina's; paperback, zwart-wit; € 19,95

☺☺☺☺

woensdag 29 november 2017

Homoseksuele ridders met een kinderwens

PAPA ZOGLU (Simon Spruyt) 
Met Simon Spruyt weet je het nooit. Met ieder nieuw boek weet hij weer te verrassen, maar dit keer overtreft hij zichzelf. Hij oogstte veel lof voor de geslaagde graphic novel Junker maar hij bouwde niet voort op het succes, en sloeg weer een nieuwe weg in met als resultaat Papa Zoglu. een kleurrijk album (in veel opzichten) met een aantal verhalen die een samenhangend geheel vormen. Je zou het kunnen omschrijven als een bizarre combinatie van scheppingsverhaal, middeleeuwse heiligenlegende en sprookje.
Papa Zoglu, de hoofdpersoon in de verhalen wordt gebaard door een koe en opgevoed door een oude heks die woont in een huisje op poten. Een verwijzing naar de Russische sprookjesfiguur Baba Yaga? Als hij zeven jaar oud is trekt Papa Zoglu er op uit en hij heeft een aantal ontmoetingen met een homoseksueel ridderkoppel met een kinderwens, een jonkvrouw met een kuisheidsgordel zonder sleutel en een schoorsteenveger. Hij verliest ze alle drie uit het oog, maar zal ze aan het slot van dit boek weerzien en er achter komen dat hij grote invloed heeft gehad op hun leven en dat van hun nakomelingen.
Een vreemd verhaal? Dat wel, maar schitterend in beeld gebracht in een stijl die wat middeleeuws aandoet, maar het geheel geeft ook iets van een prentenboek. Die indruk wordt versterkt door de tekeningen van een of twee volledige pagina's tussen de strippagina's door. Opvallend is ook het ontbreken van zwarte lijnen om de platen en plaatjes heen.
Het plezier waarmee dit boek duidelijk gemaakt is aanstekelijk. Het boek staat vol met knipoogjes naar ons cultureel erfgoed en een soort humor die je als je er gevoelig voor bent, regelmatig luid lachend het boek even opzij laat leggen.,
Papa Zoglu is een van de origineelste en mooist gemaakte stripverhalen die dit jaar verscheen.
Uitgeverij Bries 2017; 96 pagina's; gebonden, kleur; € 22,00
☺☺☺☺☺